Así comezaba un dos poemas da mítica Cantares Gallegos, unha das obras máis importantes da nosa literatura, escrita por Rosalía de Castro, en cuxa data de aparición, o 17 de maio, se celebra cada ano o día das letras galegas.

A poetisa referíase nun tono intimista á igrexa de Bastavales, en Brión, que conta cunhas das campás máis fermosas de Galicia, e que podía oír repicar dende a casa da súa familia paterna en Castro de Ortoño.

Esta igrexa foi levantada a mediados do século XVIII e destaca por contar con varios retablos de grande valor e unha preciosa imaxinería de varias épocas.

Un dato curioso é que, a diferencia do resto de igrexas, que están orientadas coa súa parte frontal cara oriente, a de Bastavales están dirixidas cara occidente para poder divisar as torres da catedral de Santiago.

Campanas de Bastavales,

cando vos oio tocar,

mórrome de soidades.

Cando vos oio tocar,

campaniñas, campaniñas,

sin querer torno a chorar.

Cando de lonxe vos oio,

Elas tocan pra que rece;

penso que por min chamades,

E das entrañas me doio

Dóiome de dor ferida,

que antes tiña vida enteira

i hoxe teño media vida.

solo media me deixaron

os que de aló me trouxeron,

os que de aló me roubaron.

Non me roubaron, traidores,

¡ai!, uns amores toliños,

¡ai!, uns toliños amores.

Que os amores xa fuxiron

as soidades viñeron...

De pena me consumiron.